Αποτελεσματικές πρακτικές για τη βελτίωση των αλληλεπιδράσεων μεταξύ παιδιών με και χωρίς ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες στη γειτονιά.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Η αύξηση των προσπαθειών συμπερίληψης παιδιών με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες στο εκπαιδευτικό σύστημα κατά τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας δε συνοδεύτηκε απαραίτητα από την ανάλογη αύξηση ή/και τη βελτίωση των αλληλεπιδράσεών τους με παιδιά τυπικής ανάπτυξης (Σούλης, 2013, Νάνου, Γαβριηλίδου,Ραπτοπούλου, 2014). Στόχος της συγκεκριμένης έρευνας δράσης ήταν να σχεδιαστούν, να εφαρμοστούν και να αξιολογηθούν συγκεκριμένες συμπεριληπτικές πρακτικές στη γειτονιά, πρακτικές οι οποίες θα μπορούσαν να ενισχύσουν το συμπεριληπτικό χαρακτήρα του σχολείου μέσα από μια ολιστική προσέγγιση και να αξιοποιηθούν και στο πλαίσιο της τυπικής εκπαίδευσης.  Στην εργασία παρουσιάζονται οι θετικές πρακτικές που αναδείχτηκανκαι οι προεκτάσεις τους.

Εισαγωγή – προβληματική

Η εργασία αυτή στόχο έχει να παρουσιάσει τις θετικές, τις αποτελεσματικες πρακτικές που αναδείχτηκαν με την εφαρμογή του προγράμματος «μαζί στην γειτονιά» το οποίοαποσκοπούσεστη βελτίωση των αλληλεπιδράσεων μεταξύ παιδιών με και χωρίς ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες.H έρευνα δράσης «μαζί στη γειτονιά»υλοποιήθηκε στο πλαίσιο των δράσεων του Διεπιστημονικού Δικτύου Ειδικής και Διαπολιτισμικής Αγωγής, «INCLUDE» http://include.edu..gr/στην διάρκεια του  2012-13με εβδομαδιαίες συγκεντώσεις στο κέντρο πολιτισμού του Δήμου από εθελοντές μέλη του include.Αφορμή για τηνεφαρμογή του προγράμματος «μαζί στη γειτονιά» αποτέλεσε ο εντοπισμός των δυσκολιών αποδοχής του διαφορετικού «αλλου» και τα φαινόμενα αποκλεισμού στο χώρο του σχολείου και τη γειτονιά, φαινόμενα, που είχαν παρατηρηθεί  κλινικά και είχαν καταγραφεί και βιβλιογραφικά (Νάνου, 2013, Αβραμίδης, 2013 & Σούλης, 2013).  Με βάση την ολιστική προσέγγιση η συμπεριληπτική εκπαίδευση δεν μπορεί να ευδοκιμήσει όταν δεν υπάρχει ανάλογη συμπεριληπτική κουλτούρα στην ευρύτερη κοινότητα ενώη εφαρμογή συμπεριληπτικών πολιτικών στην γειτονιά αποτελεί ζητούμενο από τα παιδιά τους γονείς τους και τους εκπαιδευτικούς. Με αφετηρίες τα παραπάνω το πρόγραμμα «μαζί στη γειτονιά»παρενέβη σε τρεις τομείς : α) γονείς β) παιδιά γ) εκπαιδευτικοί.

Παράλληλα με την υποστήριξη των γονέων αναπτύχθηκε πρόγραμμα για τη βελτίωση των αλληλεπιδράσεων μεταξύ παιδιών με και χωρίς ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες και αναπηρία. Αυτό το συγκεκριμένο κομμάτι  του προγράμματος θα προσπαθήσουμε να περιγράψουμε δίνοντας έμφαση στις αποτελεσματικές πρακτικές που αναδείχτηκαν.

Για να διαβάσετε όλο το άρθρο κάντε κλικ εδώ